Van buiten een gezin van 3 maar van binnen een gezin van 4. Het overkomt velen maar weinigen delen hun verhaal. Naomi deelt wel haar verhaal over haar zwangerschapsverlies en hoe wat mensen zien niet strookt met de werkelijkheid.

Mijn zwangerschapsverlies | Naomi

Ik zal me even voorstellen: Ik ben Naomi Dellaert. 32 jaar en ik ben al weer bijna 5 jaar samen met Robbert waarvan we dik 2,5 jaar jaar getrouwd zijn. Samen hebben we dochters Guusje en Saar. Zo op het eerste gezicht zou je denken een heel normaal doorsnee gezin, al is het niet dat we maar één dochter hebben die bij ons is en de andere niet.

Mijn eerste zwangerschap

Op 4 september 2016 werd om 04:05 onze eerste dochter geboren, Guusje. Guusje is een dysmatuur baby. Dit betekent dat ze te klein en te weinig woog voor de zwangerschapsduur van 37,5 week zwangerschap. Ze was namelijk 43 cm en 2176 gram maar nu na 16 maanden is ze nog altijd klein voor haar leeftijd namelijk 80 cm en 9.5 kg, maar niet te klein.

Mijn tweede zwangerschap

Als snel werd ik na 8 maanden weer zwanger. Maar hoe bang ik was bij mijn eerste zwangerschap dat er iets fout kon gaan. Zo onbezorgd was ik nu tot 31 weken en 2 dagen toen mijn moedergevoel ging opspelen. Het was een dinsdagavond toen ik opeens dacht: wat heb ik de baby toch weinig gevoeld sinds vanmiddag. Maar omdat dat wel eens meer gebeurde toen ik zwanger was van Guusje besteedde ik er eigenlijk niet veel tijd aan.

Maar na een nacht veel twijfels ben ik 15 november s’morgens naar het ziekenhuis gegaan omdat ik geen gevoel meer in m’n buik had. Liever 10 keer te veel dan 1 keer te weinig dacht ik. Nadat de verloskundige via een CTG niets kon vinden wist ik het zeker. Al snel werd er een echo gemaakt door de gynaecoloog en bleek het kleine meisje te zijn overleden. Daarna ging alles zo snel. Je krijgt veel informatie waar ik maar de helft nog van weet. En dan moet je naar huis met je dikke buik om er samen over na te denken wanneer ze geboren moest worden.

Met lege armen

Al gelijk wist ik zeker dat me dikke buik weg moest. Hoe blij ik 24 uur eerder nog was met die buik, nu moest die weg. De volgende dag zijn we terug naar het ziekenhuis gegaan. Gelukkig had de arts geregeld dat ik de volgende dag kon bevallen via een keizersnede, dat ze dat zo snel geregeld heeft ben ik haar dankbaar voor. Zo gingen we vrijdag 17 november samen naar het ziekenhuis wetende dat ik zonder baby naar huis zou gaan. Na een gesprek kwamen we er achter dat we helemaal niet aan hadden gedacht wat er met ons meisje ging gebeuren. En dus heb ik een uur voor de bevalling nog de crematie geregeld.

Daarna werd ik naar de operatiekamer gebracht en is onze dochter via een keizersnede Saar om 11:50 ‘Stil’ geboren is. Toen stond mijn wereld echt even stil. Nadat ze ingepakt was kreeg ik haar bij me en daar lig je dan als moeder van een kindje dat helemaal compleet is met alles er op en er aan en een kopie is van haar grote zus Guusje. De tranen bleven komen, nu is het echt zo ik ben m’n kleine meisje echt kwijt! Daarna ben ik samen met Saar en Robbert terug naar de kamer gebracht en is Saar de hele dag bij ons geweest.

Afscheid nemen

We hebben samen besloten alle onderzoeken te laten doen die kunnen gedaan worden. Behalve autopsie want dat ging zo tegen ons gevoel in. Ze gaan er van uit dat 14 op 15 november haar hartje is gestopt, maar omdat ze 17 november te wereld is gekomen is dat haar geboorte- en sterf datum. De dinsdag erna is ze in gesloten kring gecremeerd en hebben we daarna hebben we naar iedereen die normaal een geboorte kaartje gekregen had nu een klein rouwkaartje gestuurd met de tekst

Te vroeg gekomen

Te vroeg gegaan

Maar in het hart van papa, mama en je grote zus

zal je altijd blijven bestaan

Ondertussen zijn de uitslagen al binnen en is daar nog niets uitgekomen. Waar ik aan de ene kant blij mee ben maar zo weet ik niet waarom het hartje van me meisje is gestopt. Na bijna 7 maanden is het verdriet is nog steeds erg groot en ik leef met de dag. Maar ondanks mijn verdriet heb ik elke dag een goeie reden om op te staan voor mijn andere meisje Guusje. Want zij laat mij welke dag ondanks mij verdriet toch weer lachen.

Liever 10 keer te veel dan 1 keer te weinig

We hebben besloten om Guusje gewoon te vertellen dat ze een zusje heeft. Als ze oud genoeg is en dat zelf wil, mag ze de foto’s van haar zusje zien. Maar voor nu is ze daar nog te klein voor en wil ik dat ze een onbezorgd leventje heeft. Als tip wil ik alle moeders meegeven: Ga altijd op je moedergevoel af. Bel je verloskundige of arts als jij denkt dat het nodig is liever 10 keer te veel dan 1 keer te weinig.

Helaas is het bij mij mis gelopen. Wat mij wel heeft geholpen is in contact komen met andere moeders die hun kindje hebben verloren. Want hoe mensen ook met je mee leven en vaak bedoelen ze dit goed, je kan pas echt weten hoe het voelt als je het zelf heb mee gemaakt.Ook wil ik nog als advies geven dat je om hulp moet vragen als je denkt dat je niet met je verlies om kan gaan in welk vorm dan ook want dit moet je niet alleen doen.

Als je me nog verder wil volgen kan dat op mijn pagina www.mamavanguusjeensaar.com daar schrijf ik over van alles maar voor al hoe het is om een moeder zijn van een een dreumes van 21 maanden alle leuke dingen en minder leuke dingen maar sterrenmoeder.

Mijn zwangerschapsverlies

Naomi ontzettend bedankt dat jij jouw verhaal wilde delen! Het gevoel dat je omschrijft dat het niet klopt wat de buitenwereld van je ziet is heel herkenbaar voor mij. Wat een enorm ingrijpende ervaring en wat ga je er goed mee om! Heel knap dat je jouw verhaal zo op papier hebt kunnen zetten.

Wil jij graag over jouw zwangerschapsverlies praten of merk je dat je jouw zwangerschapsverlies jou parten speelt in je dagelijkse leven? Neem dan contact met mij op via Liefgedragen.nl
Maandelijks heb ik als coach Zwangerschapsverlies meerdere (gratis) gesprekken met vrouwen die een zwangerschapsverlies hebben meegemaakt. Via de site plan je makkelijk een afspraak in met mij. Ook op Facebook heeft Lief Gedragen een besloten pagina voor moeders die graag met andere lotgenoten hun zwangerschapsverlies willen delen. Wil jij graag op een laagdrempelige manier jouw zwangerschapsverlies delen met lotgenoten? Word dan vooral lid van de Facebookgroep.

Liefs,

Kimberly