Een miskraam is niet zomaar iets, het verandert je en blijft bij je. Carlein neemt ons mee in haar zwangerschapsverlies, hoe zij daarmee omging en laat weten hoe het nu met haar gaat.

Praten is een taboe

Lang na gedacht of ik dit zou willen delen, maar ik denk dat ik niet de enige ben en ik denk dat er heel veel vrouwen in deze situatie zitten. Maar het is toch een lastig onderwerp om over te praten. Toen ik in deze zware periode zat, zocht ik naar erkenning. Het is niet iets waar je ‘zomaar’ even over praat, of waar anderen over willen praten. Maar als je het dan ten sprake brengt,  merk je ook dat je niet de enige bent.

Maar er heerst nog een soort taboe op. Het is iets wat veel vrouwen en mannen voor zichzelf houden. Best gek toch? Het is namelijk niet zomaar iets. En het is zeker niet iets waar je over hoeft te schamen. En ik denk dat het zoveel meer zou helpen als je er over kan praten. Het kan je helpen om het te verwerken. Maar ik denk dat als je het zelf niet mee hebt gemaakt, mensen er toch wel ‘makkelijk’ over denken.

Een gevoel dat niet klopte

Zelf was ik 7/8 weken zwanger en natuurlijk dolgelukkig. Maar toch had ik vanaf het begin al het gevoel dat er iets niet goed zat. Zelf was ik heel bang dat het ‘mis’ zou gaan. Ondanks de positieve zwangerschapstest. Ik was er elk uur mee bezig. Een gevoel wat niet helemaal klopte. En dit bleek ook het geval te zijn. Op een gegeven moment kreeg ik bloedingen. Ik kreeg een echo ter controle. Hierop was alleen het vruchtzakje te zien, verder niets. Dit kon 2 dingen betekenen: of ik was minder ver zwanger, of het was inderdaad niet goed.

We moesten een week lang wachten totdat we weer een echo kregen om te zien of er wat veranderd was. De bloedingen zette helaas niet echt door, en ik had toch echt wel zwangerschapsverschijnselen. Al denk ik ook dat je in zo’n situatie zo graag wil, dat je ook allerlei zwangerschapsverschijnselen wil zien. Als je dan even misselijk bent, hoop je dat het komt omdat je gewoon zwanger bent. Ik hoopte zo enorm dat we goed nieuws zouden krijgen. Toen mocht ik na een lange week eindelijk weer een echo laten maken. Maar helaas, er was niets meer te zien. Mijn lichaam had alles opgelost en ik was niet meer zwanger.

Het leven gaat door

Intens verdrietig gingen we naar huis! Dit kindje was zo enorm gewenst. Samen waren we zo blij toen we een positieve test in handen hadden, en nu voelde je leegte en verdriet. Ik ben er een tijd enorm kapot van geweest, ik had niet verwacht dat dit zoveel impact op me zou hebben. Ik kon het ook niet los laten en heb dagen alleen maar gehuild. Het liefste wou ik de hele dag in mijn bed liggen en er niet meer uit komen. Het leven om je heen gaat door. Ik had natuurlijk gewoon mijn winkel, waar mijn klanten mij ook ‘verwachten’.

Maar ik kon het op dat moment gewoon niet opbrengen. Daar waar ik normaal zou zeggen ik zet me er overheen en ga gewoon aan het werk, lukte het me nu gewoon niet. Ik heb me hier aan toegegeven, en heb me een paar dagen in mijn huis opgesloten. Want je mag verdrietig zijn in deze situatie! Je hoeft dit echt niet weg te lachen! Het is namelijk een groot verlies.

Daarna was het herfstvakantie voor de scholieren. Ook voor mijn broertjes en zusjes. Mijn ouders gingen met mijn broertjes en zusjes naar Berlijn op vakantie. Mijn moeder zei ‘waarom ga je niet mee’. Dan kan je even je gedachten verzetten. Dit leek me een goed idee. Dit was ik nodig! Ik moest er even tussenuit. Dan hoefde ik me op dat moment aan niemand te verantwoorden en kon ik het op mijn manier verwerken. Deze vakantie deed me zo enorm goed!

Meer van Carlein

Bang voor herhaling

En dan moet je ‘wachten’ tot je weer ongesteld wordt. Daar gingen wat maanden overheen. Toen ik weer voor het eerst ongesteld werd, was ik toch wel erg blij. Voor mij was het een gevoel alsof ik wat kon afsluiten. En je weet dat je weer ‘opnieuw’ zwanger kan worden. Je weet dat je vruchtbaar bent en je ‘opnieuw’ kan proberen zwanger te worden. Ondanks dat het allemaal heel spannend en eng is, omdat je toch weer bang bent dat het zich weer zal herhalen.

Een paar maanden later was het dan zover! Ik had een positieve zwangerschapstest in handen. Wat was ik blij met deze positieve test, maar ik was ook erg bang. Bang dat het weer zou herhalen, bang voor weer zoveel verdriet. Al had ik vanaf het begin gelijk een ander gevoel bij deze zwangerschap. Het gevoel dat het ‘goed’ zat. Toch maakt een vorige miskraam je enorm onzeker. Je draagt dit toch bij je.

Spanning en opluchting

Als je al eerder een miskraam hebt gehad mag je gelukkig eerder een echo laten maken, en hoef je niet te wachten tot de 12 weken zwangerschap. Dit was voor mij een opluchting. Er was een vruchtzakje te zien met een kindje, maar helaas klopte het hartje nog niet. En dan ben je toch bang dat het zich weer herhaald. Maar de verloskundige zei dat het er verder wel goed uitzag maar dat ik waarschijnlijk minder ver zwanger zou zijn dan we dachten. Dit was voor mij wel even slikken. Want ik had natuurlijk graag wat zekerheid gewild. Maar ik was wel echt zwanger! Ik mocht een week later terug komen, en toen zagen we het hartje kloppen! Wauw wat een mooi moment was dat! Deze zwangerschap zat goed!

En ondertussen heb ik een hele mooie gezonde dochter van 7 maanden oud! Een geweldig mooi meisje! Ik denk dat je een miskraam nooit vergeet. Je draagt het bij je! En dat is ook goed!

Mijn zwangerschapsverlies Carlein

Lieve Carlein, dank je wel voor het delen van jouw verhaal over jouw zwangerschapsverlies. Wat is de onzekerheid en het verdriet ontzettend herkenbaar.

Merk je dat je misschien wel wat hulp kan gebruiken bij het plaatsen van jouw zwangerschapsverlies? Met Lief Gedragen bied ik vrouwen (en hun partners) ondersteuning in hun zwangerschapsverlies. Ook op de besloten groep van Lief Gedragen kun je jouw verhaal delen met andere lotgenoten.

Meer lezen over mijn Zwangerschapsverlies? Op deze pagina kun je alle verhalen teruglezen.

 

Liefs,

Kimberly

 

Share this Post