Het verhaal van Lisette zal voor velen van ons herkenbaar zijn. Een tweede zwangerschap die voorspoedig verloopt en ineens een hele andere wending krijgt. Hoe Lisette daarmee omging en wat haar gebeurde lees je in deze blog.

Voor het eerst ouders

Op 4 April 2015 werden wij voor het eerst ouders van onze zoon Roxas. De Ziekte van mijn schoonmoeder had er voor gezorgd dat wij wat eerder dan oorspronkelijk gepland,aan kinderen zijn begonnen. Het ging een tijd de goede kant op maar uiteindelijk heeft ze toen Roxas net 2 jaar was de strijd tegen de vreselijke ziekte Kanker verloren. Ik ben zo dankbaar voor het feit dat ze ons eigenwijze draakje nog heeft mogen leren kennen en hij zijn oma.

Lichtpuntje aan de horizon

Na deze enorm zware periode voor ons allemaal kwam er weer een lichtpuntje aan de horizon. Ik was weer in verwachting en we zouden ons tweede wondertje rond 24 juni 2018 mogen verwelkomen. De zwangerschap verliep erg voorspoedig en behalve extreme vermoeidheid had ik eigenlijk nergens last van. Ik had wel een keer wat donkerbruin bloed verlies maar er was gelukkig niks aan de hand want het was oud bloed. Van een vriendin van mij kregen we een geslachtsbepalende echo cadeau. Deze lieten we rond de 15 weken doen.

15 weken echo Nine Sterrenkindje Lisette

Ik had van te voren erg sterk het gevoel dat we dit keer een meisje zouden gaan krijgen. De echo zelf verliep wat moeizaam want het kindje wilde niet echt mee werken. Maar 1 seconde gingen de benen wijd, werd het beeld op stil gezet en kregen we het verlossende woord “Pak de kleren van je zoontje maar van zolder deze kan je doneren want jullie krijgen een meisje”. Helemaal blij mijn gevoel klopte. Ik had nu gewoon een Zoon en een dochter. En al snel gingen we meisjes kleding shoppen. Jurkjes,roze trui en nog meer meisjesachtige spullen, ik ging helemaal los. Wat zijn er toch veel leuke meisjes kleren te vinden.

Dat weekend daarop zouden we onze housewarming hebben,dit leek ons de ideale manier om te laten weten aan onze familie wat we zouden krijgen. Dit deden we door middel van ballonnen. Iedereen moest een kleur kiezen, roze of blauw en de ballon opblazen. De blauwe ballonnen liepen echter niet vol met lucht. En sommigen knalden zelfs uit elkaar omdat wij hier gaatjes in hadden geprikt zodat de roze opgeblazen ballonnen over bleven.

Toch naar het ziekenhuis

Met 18+1 weken was ik aan het werk en bij het naar de wc gaan merkte ik wat rood bloed in mijn slipje. Eigenlijk raakte ik totaal niet in paniek want als je zwanger bent heb je een betere doorbloeding dus er zal wel gewoon een adertje gesprongen zijn. Toch belde ik maar even de verloskundige en die adviseerde mij toch om voor de zekerheid even naar het ziekenhuis te gaan voor een echo. Er zal wel niks aan de hand zijn inderdaad maar dan ben je in ieder geval wat gerust gesteld.

Mijn vriend werkte op dat moment nog in Amersfoort en kon niet heel snel naar Almere komen i.v.m. het openbaar vervoer dus ik besloot samen met mijn moeder te gaan,die op dat moment op Roxas aan het passen was. Samen kwamen ze mij ophalen en gingen we naar het ziekenhuis toe. De verpleegster kon niet direct het hartje vinden van ons meisje maar dat kon met dit termijn nog wel lastig zijn. Wel hoorde ze de navelstreng goed pompen, dus het zal wel goed zijn maak je maar niet ongerust waren haar woorden.

Na een uur wachten voor m’n gevoel werd ik eindelijk opgehaald voor een echo. Deze werd gedaan door een verloskundige van het ziekenhuis. Ik zocht en screende het hele beeld af naar een kloppend hartje maar zag niks. De verloskundige gaf aan het niet goed te zien omdat ze niet goed voor zou liggen en haalde de gynaecoloog erbij. De gynaecoloog kwam er al snel aan en zette het echo apparaat weer op mijn buik. Nog geen hartje, geen beweging, ons dochtertje was overleden. Die woorden echo’en nog vaak door mijn hoofd. Ze was al wat ingezakt en had vocht om de hersentjes.

Dit kan niet!

Bij de meting kwamen ze er achter dat ze rond de 16 weken al is overleden. Twee weken lang liep ik met een overleden kindje in mijn buik, ons kindje. Dit kan niet! Ik heb haar van de week nog gevoeld. Later werd mij uitgelegd dat dit door bewegingen van m’n lichaam te zijn gekomen of dat het toch mijn darmen waren. Mijn wereld stortte compleet in. Ik was zo blij dat m’n moeder erbij was. En m’n zoontje, dat arme ding, wist niet wat er allemaal gebeurde en wilde maar spelen. Ik kreeg een lading vragen over mij heen, waarvan ik nu niet eens meer weet wat ze allemaal hebben gevraagd.

Ik mocht naar huis, met een volle buik maar een leeg gevoel. Gelukkig was mijn vriend inmiddels thuis gekomen en had zelfs nog heel lief gekookt. Maar hoe kan ik nou nog eten? En een naam,onze dochter moest nog een naam hebben. Daar waren we amper nog mee bezig geweest. Al had ik natuurlijk zoals elke aanstaande moeder denk ik wel een lijstje gemaakt. Hierop had ik de naam Nine gezet. Een lieve korte naam met dezelfde naambetekenis als mijn overleden schoonmoeder. Hoe bizar dat deze naam nu zo goed paste bij haar.

Na 2 dagen – woensdag – moest ik langs voor het inleiden van de bevalling want ze was al te groot voor eventueel curettage. Ik moest gewoon bevallen!!! Ik wil dit niet. Ze zouden na haar geboorte autopsie verrichten zodat we zouden weten waar ze aan zou zijn overleden. Die woensdag meldden we ons in het ziekenhuis. Ik kreeg vaginaal pillen toegediend om alles op te wekken. Elke 6 uur een pil. Hoe snel het kon gaan wisten ze niet. Ondertussen krijg je vragen voor het uitzoeken van een geboorte kilt. Wil je haar cremeren, mee naar huis nemen of zelf begraven? Onder de 24 weken mag alles. Die vragen wil je je niet mee bezig houden. Ik wilde op dat moment gewoon maar bevallen, dan was het allemaal klaar.

De pillen deden hun werk niet goed genoeg en ‘s avonds zijn we gestopt zodat ik wat kon slapen en dan zouden we de volgende dag beginnen met een dubbele dosis. Die nacht sliep ik dankzij een slaappil goed. De volgende ochtend gingen we weer verder. Ik begon weeën te krijgen maar had nog geen ontsluiting. Rond 12.30 aten we nog een boterhammetje en kreeg ik de 2e gift van die dag. Toen ging het snel, de weeën werden heftiger maar mijn baarmoedermond was nog steeds niet gezakt. Ik kreeg alvast een infuus voor het geval dat ik naar de ok moest. Dat viel nog niet mee blijkbaar heb ik te kleine aderen en hebben meerdere afdelingen ernaar gezocht. Uiteindelijk is het gelukt in m’n elleboog holte, niet de meest ideale plek.

De artsen waren net weg en toen moest ik plassen. Help, hoe doe ik dat met die infuuspaal?! Dus even gebeld en al snel kwamen ze helpen. Ik moest op een po want stel je voor dat ze anders in de wc pot zou vallen.Ze was tenslotte zo klein dat dit zomaar kon gebeuren. De verpleegkundige vroeg of ze erbij moest blijven maar dat hoefde voor mij niet. Ik had nog steeds geen ontsluiting tenslotte. Maar tijdens het plassen voelde ik haar eruit komen: “Nee dit wil ik niet, ik wil haar niet kwijt”. En daar zat ik dan, op de wc met een overleden kindje tussen mijn benen. De verpleegkundige kwam snel terug toen ik aan het belletje trok maar ze had geen telefoon mee want ze was bezig met de overdacht. Daarom drukte ze de noodknop in en al snel was daar een voltallige afdeling bij mij op de wc.

Alleen de weeën waren gestopt en ik was nog niet klaar. En dus liep ik met mijn bungelend kindje tussen mijn benen terug naar het bed. Ik moest verder persen zonder weeën en uiteindelijk om 14:44 op 25 januari 2018 werd onze Nine geboren. In eerste instantie durfde ik haar niet te zien, bang voor wat ik zou aantreffen omdat ze al minimaal 2 weken overleden in m’n buik zat. Maar ze was perfect, zo onvoorstelbaar klein. Maar alles zat erop en eraan!! En ik denk tussen de 10 a 15 cm groot. Ook wisten we meteen waardoor ze was overleden Haar navelstreng zat 2 tot 3 keer strak om haar nekje heen waardoor ze geen voeding en bloed meer binnen kon krijgen. Ze was gewoon gezond!!

afdrukjes nine Sterrenkindje van Lisette

Ze hebben foto’s gemaakt voor ons en hand en voet afdrukjes. Ook kozen we het mandje uit waar ze in kwam te liggen. Na de bevalling heeft ze nog even in een waterbadje gelegen. Dit is zo mooi! Het leek alsof ze gewoon sliep en je een kijkje binnen in je eigen buik kon nemen. Ik kreeg weer wat pillen dit keer via de mond want de weeën waren gestopt maar de placenta moest er nog uit. Helaas verloor ik veel bloed. Maar geen placenta, dus werd ik met spoed geopereerd om de placenta eruit te halen. Dezelfde avond mochten we naar huis. Nine bleef achter in het ziekenhuis zodat ze gekoeld kon blijven.

Bloemenzee

De dag erna hebben we haar crematie geregeld bij het uitvaartcentrum in Almere. Hier hebben ze speciaal voor vlinderkindjes een speciaal pakketje. Maandag haalde ik Nine op en bracht haar bij het uitvaartcentrum en 30 januari was haar uitvaart. Klein en intiem maar perfect. En dan kwam dat moment dat ik haar voorgoed achter moest laten. Wat was dat toch enorm zwaar. Terwijl je weg rijdt gaat de schoorsteen roken en weet je, dat is voor mijn meisje.Ons werd verteld dat ze de kleine babytjes als eerste in de oven doen. Dan is de oven nog niet zo heet en blijft er misschien as over.

Mijn Zwangerschapsverlies Lisette Gedenkplekje Sterrenkindje

Die middag werd ik al gebeld dat het gelukt was om as over te houden en dat ik haar de volgende dag mocht komen ophalen. Nu staat ze in een mooi vlinderbakje met haar dekentje en kussentje, haar “geboorte aankondiging” en een Nijntje knuffel op een mooi plekje in ons huis. Ons huis was veranderd in een bloemen zee. We hadden meer dan 15 bossen gekregen en wel meer dan 100 kaartjes denk ik.. Langzaamaan gingen de bloemen weg en begon het gewone leven weer. Zover dat kan tenminste. Ik kwam in de ziektewet te zitten want ik kon het allemaal niet aan. Ik heb een tijd EMDR gehad bij de Psycholoog wat mij enorm geholpen heeft om er gewoon over te kunnen praten. Ook omdat ik veel last had van enorme paniek aanvallen. Deze paniekaanvallen zijn gelukkig verleden tijd en ik kan er steeds iets beter over praten.

En nu?

Hoe het verder met ons gaat nu? Beetje bij beetje gaat het goed. 2 stappen vooruit en soms weer even 3 terug, maar we komen er wel. Het is lastig om te zeggen dat het soms ook gewoon niet goed gaat. Het is inmiddels bijna 8 maanden geleden, de wereld is voor de rest van de wereld gewoon verder gegaan en bij ons bleef het stilstaan op 20 januari. De dag dat we er achter kwamen dat ze niet meer in leven was. Roxas begrijpt alles ook steeds beter en zegt nu dat zijn zusje een sterretje is samen met oma en de hond van mijn ouders. Inmiddels ben ik weer in verwachting en mogen we rond half januari 2019 hopelijk een zoontje verwelkomen. Dit is enorm spannend en ik krijg elke twee weken een echo wat enorm fijn is, maar het is allemaal wel erg stressvol. Elk moment ben ik nog bang dat het mis kan gaan. Gelukkig is hij erg actief en word ik inmiddels flink geschopt door de kleine druktemaker. Ik leef van dag tot dag en hoop nu elke keer weer iets meer te kunnen gaan genieten van ons kleine regenboogwondertje in mijn buik.

Dank je wel Lisette

Ik spreek je geregeld via Instagram waar je met je account Zwanger van de Regenboog ook heel eerlijk en open over het verlies van Nine en je huidige zwangerschap bent. Heel mooi dat ik jouw verhaal mag delen en daarmee andere mama’s mag ondersteunen! De foto boven jouw verhaal is van je huidige zwangerschap en ik ben zo enorm blij voor je dat je zo’n mooi kindje weer in je buik hebt groeien ♥

Als coach Zwangerschapsverlies vind ik het belangrijk om ook aan de moeders die hun kindje tijdens de zwangerschap zijn verloren een podium te bieden. Wil je hier meer over weten? Stuur me dan een bericht of kijk hier voor de mogelijkheden die Lief Gedragen aanbied.

Liefs,

Kimberly

Share this Post