Soms zijn er van die verhalen die gedeeld moeten worden, omdat ik steeds hoor dat mijn verhaal bijzonder is en sterk. En daarom deel ik mijn persoonlijke verhaal over het verlies van ons zoontje met jullie, hoe ben ik coach zwangerschapsverlies geworden?

Kinderwens

In 2012 werd ik moeder van Evi, eerder had ik een miskraam waardoor ik flink met mijn neus op de feiten werd geduwd. Kinderen neem je niet maar krijg je, als je bergen aan geluk hebt. Intens gelukkig waren we met de geboorte van Evi en na een paar jaar begon onze kinderwens weer te kriebelen. Ik stopte met de pil en we werden best snel weer zwanger. Intens gelukkig waren we totdat we de eerste echo hadden. Ons kindje was bij 8 weken zwangerschap gestopt met leven.
Het duurde even voordat ik echt “schoon” was. Een nare term als het gaat om het kindje dat je zo graag wilde.

Een vierde zwangerschap

Het duurde een paar maanden en het vertrouwen in mijn lijf zakte me in de schoenen. Ik vroeg me af of ik nog wel eens zwanger kon worden en of ik dan een kindje kon voldragen. Tot op een gegeven moment mijn menstruatie uitbleef en ik weer zwanger was. Ik voelde me heel goed en probeerde bergen aan vertrouwen te hebben. Echter bleek na de bloedtest die rond 12 weken zwangerschap wordt gedaan dat mijn lijf Kell-Antistoffen heeft.

Lees meer over Kell-Antistoffen

We gingen een traject in en deden er alles aan om ons zoontje een kans op leven te geven. Hij was gezond maar zat in de verkeerde buik. Helaas waren de antistoffen te agressief en konden we niet meer doen dan wat we hebben gedaan. Hij overleed in mijn buik en een aantal dagen later moest ik van hem bevallen. Terwijl de bevalling werd opgewekt waren we bezig met het regelen van de begrafenis. Hij was 17 weken en we waren daar niet toe verplicht maar wilden dit wel graag. Een plekje waar wij naartoe konden als we dat wilden, een plekje waar hij bij ons kon zijn. Hij is uiteindelijk bijgezet in het familiegraf.

Verdriet en ongeloof

We waren in zo’n wervelwind terechtgekomen en hadden continue hoop gehad. Hoop op hulp, hoop op dat de angst niet nodig zou zijn geweest. Het verdriet kreeg geen plek en ik zat vol zelfverwijten. Het was mijn lijf die dit gedaan had, mijn lijf die hem het leven ook weer ontnomen had. Ik had er veel moeite mee en kreeg wat meer rust na bezoeken aan de POH-GGZ. Ook ging ik naar een healer waardoor ik meer in contact kwam met mijn lijf, iets dat nodig was en uiteindelijk ook heel fijn. Ondanks dat ik normaal gesproken nooit voor zoiets zou kiezen voelde dit heel goed.

Werk

Ik werkte inmiddels al ruim 12 jaar in de zorg met o.a. volwassenen met psychiatrische stoornissen en merkte dat ik niet meer fijn op mijn plek zat. Het voelde al een tijdje alsof ik iets anders moest gaan doen maar ik wist niet zo goed wat. Tijdens het rouwproces om onze zoon werd het voor mij duidelijk. Ik wilde vrouwen helpen die zelf ook zwangerschapsverlies meemaakten. Ik volgde de opleiding om mijzelf bij te scholen bij Miriam van Kreij  en startte met Lief Gedragen. Uit naam van mijn zoon. Omdat ik pertinent niet wil dat er niets goeds uit zijn overlijden is gekomen. En dit voelt voor mij goed. Met mijn jarenlange ervaring in de zorg, mijn HBO-opleidingen en eigen ervaringen in combinatie met de kennis van Miriam heb ik nu de basis om andere vrouwen te coachen. Om er voor hen te zijn.

Stappenplan

Het stappenplan dat ik gebruik tijdens de coaching heb ik zelf ervaren. Ik dacht dat ik best wel weer de balans terug had in mijn leven en in mijn emoties. Had ik dat mooi even verkeerd, pas na het stappenplan merkte ik dat ik weer steeds meer balans terug kreeg. Open kan praten over mijn zwangerschapsverlies en ons zoontje. Onze kinderwens staat in de koelkast, door de kell-antistoffen zijn er teveel haken en ogen aan voor ons.

Uit de taboesfeer

Mijn doel is om het bespreken van het verlies van je kindje bespreekbaar te maken. Mogelijkheden bieden om de balans weer terug te krijgen. Zo is er een besloten community op Facebook van Lief Gedragen, heb ik met meerdere moeders een Liefdevol Gesprek per maand en probeer ik door het delen van verhalen van lotgenoten een platform met Lief Gedragen te kunnen bieden waar moeders net zoals ik makkelijk terug kunnen komen. Om te kijken waar zij naartoe kunnen, waar zij hulp kunnen vragen en voor ondersteuning en contact.

Allemaal uit naam van ons zoontje. Omdat de nagedachtenis aan hem niet verloren mag gaan.

Liefs,

Kimberly

Share this Post